ส่วนผสมเครื่องสำอาง

สารกันบูด
หน้าที่หลักของสารกันบูดในเครื่องสำอางคือการยืดอายุการเก็บรักษา การขาดหายไปอาจทำให้เครื่องสำอางระคายเคืองต่อผิวหนังและมีอายุการเก็บรักษาสั้นหรือจำเป็นต้องเก็บไว้ภายใต้สภาวะปลอดเชื้อ สารกันบูดสามารถแบ่งออกเป็นธรรมชาติและเทียม
ตัวอย่างของสารกันบูดที่เติมลงในเครื่องสำอางคือ โซเดียมเบนโซเอต นี่คือเกลือโซเดียมของกรดเบนโซอิก ซึ่งเป็นสารกันบูดที่ช่วยลดการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย เชื้อรา และเชื้อรา เพื่อให้เครื่องสำอางไม่เน่าเสียและยืดอายุการเก็บรักษา สารกันบูดอีกชนิดหนึ่งที่เติมลงในเครื่องสำอางคือกรดฟอร์มิก นี่คือกรดคาร์บอกซิลิกที่เมื่อเติมลงในเครื่องสำอาง จะควบคุมค่า pH และยืดอายุการเก็บรักษา นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นส่วนประกอบของน้ำหอมเพื่อชดเชยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์จากส่วนผสมอื่นๆ ได้อีกด้วย

สารแต่งสี
นอกจากนี้ ยังมีการเติมสีลงในเครื่องสำอางเพื่อให้ผลิตภัณฑ์ดูน่าดึงดูด หรือในกรณีของผลิตภัณฑ์แต่งหน้าเพื่อให้สีผิวมีสีที่ต้องการ สารให้สีสามารถแบ่งออกเป็นสารให้สีจากธรรมชาติจากพืช เช่น คลอโรฟิลล์ แคโรทีนอยด์ หรือเฮนนา ในทางกลับกัน สารแต่งสีสังเคราะห์ที่รู้จักกันดีที่สุดที่เติมลงในเครื่องสำอาง ได้แก่ ไทเทเนียมไดออกไซด์และซิงค์ออกไซด์
ไทเทเนียมไดออกไซด์เป็นสารประกอบเคมีอนินทรีย์ที่รู้จักกันในชื่อไทเทเนียมสีขาวเนื่องจากมีคุณสมบัติในการทำให้ผิวขาวกระจ่างใส นิยมใช้ในการผลิตผลิตภัณฑ์แต่งหน้า เช่น แป้ง รองพื้น และอายแชโดว์
ซิงค์ออกไซด์มีผลคล้ายกันมาก ไม่เพียงแต่มีคุณสมบัติในการทำให้ผิวขาวเท่านั้น แต่ยังมีคุณสมบัติด้านความแมตต์และการปกปิดด้วย ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมจึงมักพบส่วนประกอบของผงแป้ง แต่ซิงค์ออกไซด์ไม่ได้เป็นเพียงสีย้อมในเครื่องสำอางเท่านั้น แต่ยังมีคุณสมบัติต้านเชื้อแบคทีเรียและทำให้แห้งด้วย ด้วยเหตุนี้จึงมักใช้ในผลิตภัณฑ์ป้องกันสิวและผิวหนังอักเสบ

สารลดแรงตึงผิว
สารลดแรงตึงผิวเป็นสารออกฤทธิ์ที่พื้นผิวซึ่งมีคุณสมบัติมากมายที่ใช้ในอุตสาหกรรมเครื่องสำอาง ประการแรก พวกเขามีความสามารถในการสร้างโฟมและมีคุณสมบัติในการทำความสะอาด อีกทั้งยังเป็นสารทำให้เปียกและเป็นอิมัลชันอีกด้วย
สารลดแรงตึงผิวที่พบบ่อยที่สุดคือ Sodium Lauryl Sulfate และ Sodium Laureth Sulfate แต่สารลดแรงตึงผิวในเครื่องสำอางก็มี Sodium Biคาร์บอเนต เช่นกัน มันมีคุณสมบัติเป็นฟองและดังนั้นจึงมีการเติมลงในบาธบอมบ์ที่มีฟอง

อิมัลซิไฟเออร์
อิมัลซิไฟเออร์เป็นสารประกอบที่ช่วยให้สารสองชนิดที่ไม่สามารถผสมกันได้ ได้แก่ น้ำและน้ำมัน สามารถนำมารวมกันได้ มีทั้งส่วนที่ละลายน้ำและชอบน้ำ และส่วนที่ละลายน้ำได้ในน้ำมัน ดังนั้น เมื่อเติมอิมัลซิไฟเออร์ลงในส่วนผสมของน้ำมันและน้ำ มันจะทำให้ของเหลวทั้งสองผสมกันและสร้างเป็นอิมัลชันที่เป็นเนื้อเดียวกันโดยการลดแรงผลักระหว่างโมเลกุลของพวกมัน การเติมอิมัลซิไฟเออร์จะป้องกันไม่ให้เครื่องสำอางละลาย ซึ่งจะช่วยยืดอายุการเก็บของผลิตภัณฑ์
Polysorbate 20 เป็นอิมัลซิไฟเออร์ยอดนิยมที่พบในสูตรเครื่องสำอาง เป็นสารที่ทำให้อิมัลชัน O/W คงตัว ซึ่งเป็นอิมัลชันที่น้ำมันกระจายตัวอยู่ในน้ำ เลซิตินซึ่งเป็นส่วนผสมของกลีเซอรอลและฟอสโฟลิพิดที่พบในร่างกายมนุษย์ก็ทำหน้าที่ในลักษณะเดียวกันมาก

สารให้ความชุ่มชื้น
สารฮิวเมกแทนท์เป็นสารที่ให้ความชุ่มชื้นสูง สามารถกักเก็บน้ำในผิวหนังและป้องกันการสูญเสียน้ำ ตัวอย่างของสารดังกล่าวคือ กลีเซอรอล หรือที่เรียกว่ากลีเซอรีน ให้ความชุ่มชื้นโดยชะลอการระเหยของน้ำจากหนังกำพร้า กลีเซอรอลถูกใช้ในผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางเกือบทุกชนิด เช่น ครีม โลชั่น เจล และลิปสติก นอกจากส่งผลดีต่อผิวแล้ว ยังส่งผลดีต่อคุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ด้วย ป้องกันไม่ให้ผิวแห้ง
สารให้ความชุ่มชื้นอีกชนิดหนึ่งคือยูเรีย คุณสมบัติหลักคือการจับโมเลกุลของน้ำในหนังกำพร้าและป้องกันการระเหย ดังนั้นจึงมีอิทธิพลต่อสถานะของชั้นไฮโดรไลปิดซึ่งช่วยปกป้องผิวจากความแห้งกร้านและผลกระทบด้านลบจากปัจจัยภายนอก

Texturizer
สารปรับสภาพพื้นผิวหรือสารปรับสภาพพื้นผิวใช้เพื่อให้ได้หรือรักษาเนื้อสัมผัสหรือความสม่ำเสมอของเครื่องสำอาง สิ่งเหล่านี้รวมถึงสารเพิ่มความหนาที่ไม่เพียงแต่ทำให้เครื่องสำอางไม่ไหลมากเกินไป แต่ยังเพิ่มความหนืดอีกด้วย
เนื้อสัมผัสของผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางได้รับอิทธิพลจากแซนแทนกัม หน้าที่ของมันคือการเพิ่มความหนาแน่น ความหนืด และความเป็นพลาสติก ผลของแซนแทนกัมมีอายุการใช้งานยาวนานและไม่ได้รับผลกระทบจากอุณหภูมิต่ำ อีกทั้งยังมีประสิทธิภาพในเครื่องสำอางที่มีค่า pH ที่เป็นกรดอีกด้วย
แป้งข้าวโพดธรรมชาติยังใช้ในเครื่องสำอางเพื่อทำให้เนื้อสัมผัสข้นขึ้น มันถูกเพิ่มเข้าไปในผลิตภัณฑ์เพื่อการดูแลผิวหน้า